Studentka rozwiązuje przykład przy tablicy, zapisuje ułamek: w liczniku jedynkę, a w mianowniku dwójkę z indeksem n. Niczym się nie przejmuje i liczy sobie dalej. Prowadzący patrzy i mówi z zastanowieniem:
- No... Dobrze, ale proszę nie pisać po hebrajsku. Kwadrat* bardziej z drugiej strony. No! Tak będzie fajniej wyglądało!

___
* kwadrat, czyli druga potęga. Zamiast n i małej dwójki u góry po prawej stronie była mała dwójka, ale po lewej...

Rozmawiamy o przekształceniu liniowym na prostej.
- Widzicie Państwo? To była liczba, a teraz to przekształcenie, czyli taka jakby... Nowa jakość!

Obliczamy granicę. W pewnym momencie dochodzimy do miejsca, gdzie powinno się już liczyć "tak jak zwykle", ale coś nam nie wychodzi, bo w mianowniku pojawiła się dodatkowa zmienna, której nijak nie umiemy wyeliminować. Prowadzący bierze sprawy w swoje ręce i mówi do nas pocieszająco:
- Nie ma powodu, żeby x dążył do zera, bo x to x, ale nie martwcie się państwo. JA GO ZBIEGNĘ!

Rozwiązujemy zadanie, do którego trzeba zrobić rysunek. Prowadząca przerywa rysowanie i pyta:
- Hm... Dwa punkty... Jakby je nazwać?
- Może A i B?
- Dobrze! Niech będzie w takim razie C1 i C2.

Rachunek różniczkowy. Prowadzący liczy zadanie i tłumaczy nam w tym samym czasie co robi.
- To teraz zapiszemy sobie kutą pochodną. Yyy! Pochodną rzędu q, chciałem powiedzieć!

Prowadzący opowiada nam anegdotkę o tym, jak kiedyś chciano metodą prób i błędów zbudować odpowiedni spadochron, wszywając na cybił-trafił różne kawałki różnych materiałów w jedno płótno.
- No ale proszę Państwa... Nic z tego nie wychodziło. Ciągle coś było nie tak. I wtedy wreszcie, po wielu tygodniach, pomyślano o tym, żeby zgłosić się po pomoc do matematyków. Matematycy przeanalizowali dane, popatrzyli na to co chcą uzyskać, ułożyli wzór i przekazali inżynierom. Inżynierowie popatrzyli na to, co wyliczyli matematycy, powiedzieli "aha", zbudowali i... Okazało się, że działa!

- Jak stajemy sobie na mostku i patrzymy sobie na rzeczkę, to widzimy co?
- Wodę...?


- No właśnie! POLE WEKTOROWE!

Na zajęciach był test. Po skończeniu okazało się, że ktoś ściągał. Prowadzący uprzedził, że konsekwencje za to obejmą wszystkich studentów.
- [...] Gdyby się tego dziś nie dopuszczono, byłoby prościej, bo ja początkowo miałem dla Państwa plany ciasteczkowe. No, ale o takowych już zapomniałem. Proszę się nie stresować, bo w cywilizowanych krajach karane jest to sądownie, a tu się tylko oblewa. Dziękujemy za to i cieszymy się!

Siedzimy na wykładzie i przyglądamy się, jak profesor wyprowadza dowód. W pewnym miejscu, gdzie było trochę działań na liczbach, pewnie z rozpędu popełnił jakiś drobny błąd w prostym działaniu.
- Przepraszam?
- Tak? Coś niejasne? Powtórzyć coś?
- Nie, tylko tam w trzeciej linijce powinno być chyba cztery zamiast dwóch, bo tam kwadrat był wcześniej.
- A, no tak. Ma Pan rację, oczywiście. Dziękuję.
Profesor zauważył i poprawił błąd, a później odwrócił się do nas i dodał:
- Przepraszam państwa. Moja żona ciągle powtarza, że nie umiem liczyć...

Po dość męczących ćwiczeniach wychodzimy z sali i kierujemy się do wyjścia z budynku. Studenci rozmawiają między sobą luźno:
- Dzisiaj to nieźle było, nie?
- Proooszę Cię, te wszystkie nigdziegęste, zupełne zbiory to nic. Jak mi powiedzieli, że jeden plus jeden równa się dwa... To dopiero był kosmos!